Εγώ λοιπόν προτείνω να δώσουμε την Ικαρία. Και αυτό για δύο λόγους:

1. Μετά από λίγο καιρό θα μπορέσουμε να τους ζητήσουμε λεφτά για να δεχτούμε το νησί πίσω. Φαντάζεστε τους Γερμανούς που τα πάντα τα κάνουν οργανωμένα, με ρολόι κ.λ.π., να μπλέξουν με τους Ικαριώτες; Θα πάθουν μαζικά εγκεφαλικά… Φανταστείτε τη Μέρκελ να πάει σε καφετέρια να παραγγείλει καφέ και να της πούνε… «φτιάξε εσύ… και κάνε και για μένα ένα αν δε βαριέσαι…»
2. Ακόμα και αν αυτό δεν πιάσει και οι Γερμανοί έχουν αντοχές, έτσι κι αλλιώς το 2012 η Ικαρία θα κάνει επανάσταση για να γίνει ανεξάρτητο κράτος… Και αν ακολουθήσουμε την προηγούμενη ιστορία (1912), μετά από λίγους μήνες αφού θα έχει απελευθερωθεί από τον κατακτητή, θα επανασυνδεθεί με την Ελλάδα… Έτσι θα είμαστε όλοι ικανοποιημένοι (και οι Ικαριώτες και οι υπόλοιποι Έλληνες). Άσε που θα επαληθευτεί και το σενάριο του Ikarian Gangster

Μοιράσου το με:

Δυστυχώς όμως δεν είναι λίγες οι φορές που έχω ακούσει γνωστούς μου που μόλις αγόρασαν laptop να χαίρονται που δεν χρειάστηκε να αγοράσουν και μια σύνδεση στο internet, αφού έχει ο γείτονας τους. Ακόμα χειρότερα, τελευταία κάποια γνωστή μου είχε θυμώσει επειδή ο γείτονας κλείδωσε το wifi του με αποτέλεσμα να χάσει τη σύνδεσή της… εγκληματίας, ε;

Φαίνεται λοιπόν ότι τέτοια παραδείγματα υπάρχουν και στο εξωτερικό. Παρακάτω λοιπόν ένα απόσπασμα από ένα από τα αγαπημένα μου podcast, το Tech Guy με τον Leo Laporte:

Μοιράσου το με:

Περάσαμε πολύ καλά, είδαμε ελάχιστα πράγματα που δεν μας  αρέσανε, ενώ αντίθετα είδαμε πάρα πολλά που πάθαμε σοκ και αναρωτιόμασταν που ζούμε τόσα χρόνια.

Στα μείον είναι η επιστροφή στην πραγματικότητα της Ελλάδας, αφού μετά από μια σύντομη βόλτα στο κέντρο για κάποια δουλειά μου ήρθε να χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο, καθώς και το ότι δυστυχώς έχασα το WordCamp… Διάβασα όμως πολύ καλά λόγια και χάρηκα, συγχαρητήρια στα παιδιά που ασχολήθηκαν με τη διοργάνωση!

Μοιράσου το με:

Natural History Museum

Αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε με το μουσείο φυσικής ιστορίας (Natural History Museum). Είχαμε στην αρχή λίγο άγχος για το πως θα πάμε, αν και το site λέει σε ποιον σταθμό να πας κ.λ.π. Όταν όμως φτάσαμε στο μετρό, είδαμε έναν πίνακα με τα αξιοθέατα και μουσεία του Λονδίνου και το πως θα πας στο καθένα, ποιο συρμό, από ποια πλατφόρμα, για ποιο σταθμό κ.λ.π. Αυτό είναι οργάνωση…

Φτάνοντας διαπιστώσαμε ότι η περιοχή έχει πολλά ακόμα μουσεία, και μάλιστα το μετρό έχει έξοδο έξω από το καθένα και ταμπέλες που σε καθοδηγούν. Ακόμα και έξω στο δρόμο, υπήρχαν ταμπέλες παντού για το πως θα βρεις την κάθε είσοδο. Δεν υπάρχει περίπτωση να χαθείς!

Το μουσείο φυσικής ιστορίας είναι απλά ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ! Και δεν είναι μόνο για τα άπειρα εκθέματα, αλλά και για τη γενικότερη δουλειά που έχει γίνει. Απίστευτα δημιουργικοί τρόποι για να σε βάλουν στο κλίμα του τμήματος που επισκέπτεσαι, interactivity παντού, γεμάτο touch screens και άλλων gadget που σου δίνανε συνεχώς πληροφορίες για το τι βλέπεις, ρομπότ (το ρομπότ του T-Rex όλα τα λεφτά!)… γενικά μοναδική εμπειρία. Ακόμα και να πας μόνος χωρίς κάποιον οδηγό, ουσιαστικά το μουσείο είναι τόσο οργανωμένο που πρακτικά σε καθοδηγεί για το τι θα δεις μετά και δεν χάνεις καμία λεπτομέρεια.

Αντίγραφο 1 προς 1 της Σεληνακάτου

Αφού ήμασταν στην περιοχή, βγαίνοντας μετά από αρκετές ώρες από το φυσικής ιστορίας, μπήκαμε ακριβώς δίπλα, στο Museum of Science. Πραγματικά, μπορείς να χαθείς εκεί μέσα. Στα ίδια πρότυπα με το προηγούμενο, όμως τα εκθέματα είναι πιο κοντά στα ενδιαφέροντά μου, οπότε μια πώρωση την είχα. Και εκεί τα πράγματα που μπορείς να κάνεις είναι πολύ περισσότερα, αν και είναι η χαρά του παιδιού. Πειράματα, ρομποτικά virtual τρενάκια του τρόμου (μπήκα σε ένα τέτοιο ), αίθουσα IMAX… πολλά.

Δυστυχώς η μέρα τελείωσε πολύ γρήγορα… Καταλήξαμε για φαγητό σε ένα «Fresh Pizza Company», στο οποίο πληρώνεις 6.5 λίρες και τρως όσο θέλεις από ένα μπουφέ, κυρίως με ιταλικά πιάτα και πίτσες. Αρκετά καλό σε ποιότητα και ιδανικό για πεινασμένους Έλληνες (πρέπει να τρομοκράτησα λίγο τα διπλανά τραπέζια :p).

Φυσικά έχουμε και άλλες μέρες εδώ, οπότε η πλύση εγκεφάλου θα συνεχιστεί…

Μοιράσου το με:

Σε γενικές γραμμές απομακρυνθήκαμε αρκετά από το κέντρο για να δούμε τι γίνεται. Οι εντυπώσεις μου εξακολουθούν να είναι μόνο θετικές από αυτή την πόλη. Ο περισσότερος κόσμος ευγενικός, πολλοί πολιτισμοί και κουλτούρες ανακατεμένες, καθαριότητα…

Τρεις μέρες τώρα που χρησιμοποιούμε συνέχεια συγκοινωνίες έχουμε ακούσει 4 φορές κόρνα αυτοκινήτου. Και έχουμε περάσει από peak κίνησης στο κέντρο του Λονδίνου (το οποίο είναι πολύ πιο χαλαρό από κάποια σημεία στην Αθήνα). 4 φορές!!!

Γενικά πολύ ήσυχα παντού, σε εμπορικό κέντρο που σταματήσαμε για καφέ παρατηρούσαμε πόσο λιγότερη φασαρία έχει σε σχέση π.χ. με το mall στην Αθήνα που ακούς κραυγές από παντού.

2 μέρες με τη Χριστίνα περάσανε με πάρα πολύ shopping. Σε γενικές γραμμές οι τιμές δεν έχουν πολύ μεγάλες διαφορές (είναι λίγο φθηνότερα), όμως παίζουν απίστευτες εκπτώσεις (70% κάτω σε πολλά επώνυμα ρούχα), καθώς και πράγματα που δεν υπάρχουν στην Ελλάδα.

Για την ώρα καθόμαστε σε ένα καφέ, αρκετά κυριλέ, με πολύ καλή μουσική (δίπλα έχει αίθουσα για live) και οι τιμές είναι π.χ. καπουτσίνο 2 λύρες, εσπρέσο 1 κ.λ.π. Συγκεκριμένα είναι το Roadhouse Cafe.  Νομίζω ότι στην Ελλάδα ανάλογη καφετέρια θα χρέωνε 2πλα+.

Για να μην μιλήσω για εξυπηρέτηση… γενικά, όχι μόνο στο συγκεκριμένο μαγαζί, παντού άψογα!

Πριν λίγο είδα και ένα ταξί με διαφήμιση της Ελλάδας και αναρωτιόμουν μήπως βάση της οικονομικής μας κατάστασης σαν χώρα, το υπουργείο πολιτισμού έχει κάνει απ’ ευθείας deal με τον ταρίφα… :p

Γενικά, το ότι η Αγγλία είναι ακριβή που ακούω συχνά, ισχύει μόνο για το κόστος διαμονής (ενοίκια κ.λ.π.), κατά τα άλλα μπορώ να πω ότι ακόμα και στα super market είναι πιο φθηνοί από εμάς (ναι, πήγαμε ΚΑΙ σε super market). Χαλαρά όμως από αυτά που έχω δει μπορώ να πω ότι θα μου άρεσε να ζω εδώ.

Φωτογραφίες σε επόμενο άρθρο…

Μοιράσου το με:

Πρώτη θετική εντύπωση η εξυπηρέτηση στο τρένο. Είχαμε κλείσει από πριν το εισιτήριο ηλεκτρονικά και όταν μπήκαμε απλά έδειξα στον ελεγκτή τον αριθμό κράτησης που μου είχε έρθει σε sms στο κινητό. Καμία απολύτως ταλαιπωρία! Και όλο το προσωπικό ευγενέστατο…

Πρώτος έλεγχος στο ξενοδοχείο βέβαια, αφού είμαστε geeks, το wifi. Ok, προφανώς παίζει.

Βολτούλα στην περιοχή για να δούμε που μπορούμε να φάμε. Σε γενικές γραμμές γύρω στις 9 το βράδυ τα περισσότερα μαγαζιά ήταν γεμάτα κόσμο ή απλά κλείνανε. Σε ένα μαγαζί που διαφήμιζε ότι πουλάει Ταϊλανδέζικο φαγητό, μέσα όλοι πίνανε μόνο μπύρες βλέποντας κάποιον αγώνα στην τηλεόραση.

Τελικά κάτσαμε σε ένα Μεξικάνικο / Κουβανικό εστιατόριο. Πληρώσαμε περίπου 30 λίρες και φάγαμε πραγματικά μέχρι σκασμού… Σε βαθμό που κράτησα φωτογραφία τις μερίδες ως σημείο αναφοράς του πόσο πλούσιες ήταν! Και φυσικά εξαιρετικά καλοψημένο φαγητό.

10 παρά 5 το μαγαζί χαμήλωσε τη μουσική, αν και συνέχισε να δέχεται κόσμο. Δεν ξέρω τι παίζει με τη νομοθεσία εδώ. Φεύγοντας όμως βρήκαμε ανοιχτό super market στο δρόμο για βασικές προμήθειες για το ξενοδοχείο (αναψυκτικά / νερά).

Μέχρι στιγμής μου έχουν κάνει φοβερή εντύπωση οι δρόμοι που έχω δει, τα καθαρά πεζοδρόμια και το γεγονός ότι σπάνια συναντάς κάποιο πρόβλημα σε αυτά, αλλά και η οργάνωση που έχουν γενικά σε όλα.

Σήμερα θα αρχίσουμε να γυρνάμε γενικά, οπότε θα ακολουθήσει και άλλο post.

Μοιράσου το με:

Βασίστηκα σε αυτόν τον οδηγό, όμως δεν ακολούθησα όλα τα βήματα. Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε μια ελεύθερη απόδοση οδηγιών από όσα έκανα.

Αρχικά κατεβάζουμε τα Mac4Lin themes και κάνουμε εξαγωγή στο home directory μας. Η εγκατάσταση είναι εύκολη, ανοίγουμε terminal, μπαίνουμε στο directory που αποσυμπιέσαμε τα themes και δίνουμε:

sh Mac4Lin_Install_v1.0.sh

Αυτό θα αλλάξει το desktop και την εμφάνιση των παραθύρων. Αν το background του desktop δεν έχει αλλάξει, θα βρείτε τα backgrounds στο folder ~/Mac2Lin_v1.0.

Επόμενο βήμα είναι η εγκατάσταση του Dock. Αυτό που χρησιμοποιώ εγώ είναι το  AWN.  Για την εγκατάστασή του δίνετε:

sudo apt-get install avant-window-navigator

Ή μπορείτε να βρείτε το πακέτο μέσα από την προσθαφαίρεση εφαρμογών. Για να λειτουργήσει σωστά θα πρέπει να αφαιρέσετε το κάτω πάνελ που έχει ήδη το gnome και εμφανίζει της εφαρμογές που τρέχουν. Το AWN θα το βρείτε κάτω από τα βοηθήματα. Θα πρέπει όμως να ρυθμιστεί ώστε να τρέχει όταν ξεκινάει το σύστημα, αυτό γίνεται από το menu: Σύστημα->Προτιμήσεις->Προγράμματα εκκίνησης.  Η εντολή που δίνουμε είναι  avant-window-navigator.

Για να δείξει όπως πρέπει το  dock, πρέπει να εγκαταστήσουμε και το αντίστοιχο theme. Πηγαίνουμε λοιπόν: Προτιμήσεις->AWN Manager->Themes->Προσθήκη και από εκεί επιλέγουμε το αρχείο Mac4Lin_v1.0/AWN/Mac4Lin_AWN_v1.0.tar.gz. Εφαρμόζουμε και είναι έτοιμο.

Μέχρι αυτό το σημείο, πρέπει να έχουμε αυτό:

Θα βρείτε πολύ χρήσιμη την επιλογή: Απόκρυψη κάτω από τα μεγιστοποιημένα παράθυρα όταν δεν χρησιμοποιείται. Αλλιώς θα χάνετε το κάτω μέρος των παραθύρων σας.

Ο οδηγός που διάβασα έχει μερικά ακόμα βήματα, όπως η αλλαγή των fonts και η εγκατάσταση ενός global menu όπως του mac, αλλά και του dashboard. Τα fonts δεν με ενδιαφέρει να αλλάξουν, το global menu σε άλλο μηχάνημα που το δοκίμασα μου έβγαζε προβλήματα σε κάποιες εφαρμογές (όπως ο firefox) και έτσι δεν το έκανα. Ίσως βέβαια η τελευταία έκδοση να έχει βελτιωθεί. Τέλος, το dashboard γίνεται μέσω του compiz, όμως στο netbook δεν τρέχω compiz (ακόμα), οπότε άφησα αυτό το βήμα για πιο μετά. Αν το κάνω όμως, θα ανανεώσω αυτό το post.

Μοιράσου το με:

Είναι το επόμενο βήμα στο augmented reality, με χαμηλό κόστος κατασκευής και εύκολη υλοποίηση, η οποία μάλιστα θα είναι open source!

Αξίζει τον χρόνο σας!

Πρώτο μέρος:

Δεύτερο μέρος:

Διαβάστε και τη σχετική συνέντευξη: An interview with Pranav Mistry.

Μοιράσου το με:

Και όπως ακούγεται τώρα τελευταία, ελπίζω το 2010 να είναι πούστης γιατί το 2009 μας γάμησε…

Αν και οι τελευταίες μέρες είναι ένα μεγάλο overdose από εξόδους / αλκοόλ κ.λ.π., οι γιορτές ακόμα δεν τελείωσαν.  Σήμερα όποιος ενδιαφέρεται, μπορεί να έρθει στο live των In Da Slot στο Hive.

Αν και είναι από τις λίγες φορές που περνάω τις γιορτές εκτός Ικαρίας, χαίρομαι γιατί πέρασα τις τελευταίες μέρες με πολύ καλή παρέα και έζησα πολύ ωραίες στιγμές.

Ελπίζω η χρονιά να συνεχίσει έτσι!

Μοιράσου το με: